Herkesin bir hedefi bir gayesi, bir amacı olmalı. Hayatının sonunda nerede olacağımızı bilmek istiyorsak, nereye gittiğimizi de bilmek zorundayız.Elbette yaşanan olumsuzluklar olur insan hayatında ama ümitsizliğe kapılıp belirlediğimiz yolda ulaşmak istediğimiz hedefimizi yarıda bırakırsak ulaşmak istediğimiz hedef o kadar uzak kalır…
İşten çıkmış eve gidiyorum, her gün güzergâhımın üzerinde bulunan parktan geçerim. Her bir tarafta, banklarda gruplar halinde gençleri kendilerince vakit geçirme içerisindeler… Okul kıyafetleriyle kimileri sohbet içerisinde, kimileri top peşinde, kimilerini acıkmıştır atıştırmalıklarını yerken görürüm… Hemen hemen hergün rastlarım bu gençlere, bir gün grubun birine yaklaştım merakımdan…dedim;
Offf dedim offf henüz 16- 17 yaşlarında ki bu çocuklara ne olmuş böyle dedim…
Nakavt neydi? neyin yenilgisiydi acaba? 1-0 yenik başlamışlar hayata, karamsar, ümitsiz, hedefsiz...
Okulu bitiririz bitirmesine de, üniversitede ve sonrası için hayat şartları ve ailemizin geliri bizleri çok zorlayacak gibi, bazen kendi aramızda da bu konuları konuşup tartışıyoruz ileriki hayatımız hakkında ama öyle belirsizlikler var ki; zamanın akışına bıraktık artık dediler…Yokyookk bu gençlerin hedefi yok, umutları yok olmuş körelmiş bir vazıyette hayat şartlarının zorluklarını hesap ederek kendilerine bir hedef yolu açmaktan soyutlamışlar, yazık vallahi yazık çok üzücü bir durum… Ülkemizin geleceği gençlerimiz, o pırıl pırıl beyinler şimdiden ekonomik sıkıntının içerisinde ailesini düşünerek üniversite hayalini bile düşünemez duruma gelmiş, kimisi de belirsizliğin pençesinde nasıl olacak kaygısı yaşıyor...
Dedim ki daha ne sorayım bu gençlere ben öyle bir karamsarlık, öyle bir boş vermişlik içerisine düşmüşler ki; o saatte evlerine gidip ders çalışmak, dinlenmek bile zul gelir olmuş adeta… Hiç hedef belirlememişler kendilerine, bırakın hedef belirlemeyi hiçbir çaba ve gayret göremedim ne yazık ki;“İnsan nereye gideceğini ne yapacağını bilmiyorsa ulaşmak istediği yerin önemini benimsememiştir “Ne olursa olsun kabulüm der” gibi… Türkiye gençliğinin hepsini bu kervana koyamayız amaülke olarak sanırım çoğu gençler aynı duygular içerisinde, erişmek istedikleri hedefler çok uzak geliyor, çaba gösterecek gücü bulamıyor hale gelmişler… Yada bazılarının gücü vardır fakat hedef belirlememiştir kendisine, gücüne güvendiği için her şeyi elde edeceğini düşünerek hareket ediyordur…
Bir ülke için bundan daha vahim, daha kötü bir durum olur mu? Düşünsenize M.KEMAL ATATÜRK’ün ülkeyi emanet ettiği gençlik belirsizlik içerisinde öylesine yaşıyor. Ne yapmak istediklerini nasıl yapacaklarını bilmeyen, kafa yormayan bu insanların ne bir planı kalmış hayata dair nede bir hedef belirlemişler gelecekleri için… Karamsar duygular içerisinde “gelişine” yaşamayı seçmiş gibiler…